مهدی سهیلی
شاعر.
تولد: 7 تیر 1303، تهران.
درگذشت: 18 مرداد 1366، تهران.
مهدى سهیلى، فرزند غلامرضا، طى تحصیلات جدید، علوم قدیمه و صرف و نحو عربى را نیز آموخت، در ایام تحصیل گاه گاه اشعارى جدى و فكاهى مىسرود و از پیش از شهریور 1320 با مطبوعات همكارى داشت، اما از 1322 به بعد كار مطبوعاتى از جمله مشاغل او شد. در آغاز شاعرى با روزنامههاى فكاهى تهران همكارى كرد و چندى نیز امتیاز روزنامهى «متلك» را گرفت و انتشار داد. چندى نیز روزنامه «نوشخند» را تحصیل امتیاز كرد و به نشر آن پرداخت. وى در جراید مختلف از جمله «توفیق»، «اطلاعات»، «اطلاعات هفتگى»، «سپید و سیاه»، «روشنفكر»، «تهران مصور»، «زن روز» شعر و مطلب مىنوشت و صدها امضاى مستعار داشت كه از آن جمله است: «نمكدون»، «نمكپاش»، «بذله گو»، «هاردى»، «الاحقر شیخ مهدى سهیلالدین»، «شازده پسر»، «فكلى پسر»، «لوطى پسر»، «چاقالو»، «متلك گو»، «شبیه الاعراب»، «جاهل العلماء»، «زهرخند»، «شیرین»، «بىخیال»، «كثیرالاضلاع»، «نوشخند»، «نیشخند»، «خواجه سهیل الملك»، «آ مهدىخان»، «ضعیف الاقویا»، «شاه داماد»، «بازارى» و غیره.
سهیلى نه تنها نویسندهى مقالات فكاهى بود، بلكه همچنین نمایشنامههاى انتقادى نیز مىنوشت و حدود ده نمایشنامه نوشت كه در رادیو تهران اجرا شد و از جمله مى توان به «ساعتى در چلو كبابى» اشاره نمود.
هرچند سهیلى در شعر به جنبههاى فكاهى و انتقادى مىپرداخت، در سرودن انواع شعر جدى و ادبى نیز توانا بود. در میان شعراى متأخر به ابوتراب جلى ارادت خاصى داشت.
از آثار اوست: دو قطره اشك (1331)، فكاهیات سهیلى (جلد اول، 1332)، خوشمزگىها (در دو جلد)، نمكپاش (جلد دوم فكاهیات، 1333)، مادر حوا(1333)، خیام و سهیل (مجموعه شعر)، زنگ تفریح (1334)، الاراجیف (1340)، چوب دو سر طلا (1335)، و دزد ناشى كه به كاهدان زد (1335)، ترجمه سخنان حسین بن على (ع) (1335)، كاروانى از شعر (در متن دیگر عنوان این كتاب به صورت كاروانى از شعر و موسیقى آمده است، در ده جلد)، گنجینه سهیلى (در سه جلد)، مشاعره، شاهكارهاى سعدى، بزم شاعران، سردبیر گیج (داستان، 1341)، خاطرات یك سگ (داستان 1343)، یك آسمان ستاره، اولین غم و آخرین نگاه، اشك مهتاب، نگاهى در سكوت، در خاطر منى، بیا با هم بگرییم، سرود قرن، چه كنم دلم از سنگ كه نیست، چشمان تو در آیینه اشك، بوى بهار مىدهد، لحظهها و صحنهها، پرواز در آسمان شعر، سالنامهى امیركبیر (سال اول و سال دوم، 1335 -1334) و... كتاب هزار خوشه عقیق وى ناتمام ماند.
وى همچنین در عرصهى سینما نیز فعالیت داشت. وى با نوشتن فیلمنامهى «شاباجى خانم» از سال 1337 كار خود را آغاز كرد. عمده فیلمهاى وى به این شرح هستند: «عروس فرارى» (1337)، «دو قلو» (1338)، «كلاه مخملى» (1341)، «ابرام در پاریس» (1343)، «بده در راه خدا» (1350).
فعالیت هنرى از سال 1329 در رادیو ایران (نویسنده نمایشهاى انتقادى و طنزآمیز) آغاز كرد، در مدت همكارىاش با رادیو، نویسنده و مجرى برنامههایى رادیویى از جمله: «مشاعره»، «بزم شاعران»، «كاروانى از شعر و موسیقى»، «دریچه به جهان روشنایى» و سرپرست برنامه «بزم شاعران» بود.
مهدى سهیلى به سبب سكتهى مغزى در تهران درگذشت.
نظرات کاربران
ارسال نظر
با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.
متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.
